Siódme urodziny Zakamarków. I troszkę pomarańczowych zdjęć.

Uświadomiłam sobie, że to już trzecie z rzędu urodziny Zakamarków, na jakich byliśmy z Ni i jakie relacjonuję.

Piąte - na dziedzińcu Dublinera w Centrum Kultury Zamek. Nina uczestniczyła chętnie w zajęciach i niczego się nie bała. Uszyła z XOXO by Oliszka poduszeczkę, którą ma do dziś.

Szóste - w parku obok Starego Browaru. Świętowanie w wykonaniu Niny polegało na jej uciekaniu na przełaj i mojej gonitwie z wózkiem.

I siódme teraz - Nina już od dawna nie jeździ w wózku i choć chętnie uczestniczy w atrakcjach, potrzebuje chwili czasu by ochłonąć i odrzucić swoje zawstydzenie.




Tym razem urodziny Zakamarków miały miejsce w pięknych okolicznościach przyrody obok Cytadeli, w budynku Sceny Wspólnej.

Jak zwykle nie zabrakło książkowych atrakcji dla dzieciaków.

Wspólne pitraszenie z Orzesznicą Robienie figurek z ziemniaków z Bolusiem. Malowanie patyków. Warsztaty, wyzwania, zabawy manualne i intelektualne. Zajadanie zakamarkowych pomarańczowych lodów o smaku marchewkowym i innych pyszności. Także tych zdrowych:) Pluszowy, wzbudzający powszechny zachwyt Albert (podobno pewien chłopiec na zakończenie imprezy nie chciał się z nim rozstać i trwała walka o jego odzyskanie...) Przedstawienie, do którego Ni nie wytrwała umęczona nadmiarem atrakcji tego dnia (byliśmy jeszcze w Szreniawie na 50-leciu muzem). Książkowe stoisko z pozycjami, których nie trzeba przedstawiać i rekomendować. Co z tego, że czasem pokropiło, skoro było się gdzie schować?

Co z tego, że miało miejsce klasyczne "zatrzęsienie luda" i okupacja wygodnych miękkich "worko-fotelo-puf":) Co z tego, że umazałam się pomalowanym z pietyzmem artystycznym patykiem Ni?

Było fajnie, jak co roku.

Jak co roku zakamarkowe urodziny gromadzą ludzi, dla których wyobraźnia i słowo pisane są bezcenne. Rodziców, którzy wierzą, że z owego patyka i ziemniaka można wyczarować nowe światy.

Dzieci, które tak jak Nina proszą, by im czytać. Jeszcze. I jeszcze. 
I jeszcze jedną. 
[ przytaczam naszą anegdotę z fan page: Leżymy w łóżku, Nina prosi bym jej poczytała kolejną książkę przed snem. Jęczę: "nieeee chceeee miii sięeee juuuuuż"... Nina:" Proszę!Proszę!Proszę!". I tak się przekomarzamy przez chwilę.  W końcu Ni mówi stanowczo: "CHCE CI SIĘ!!TWÓJ ORGANIZM CI MÓWI, ŻE CI SIĘ CHCE!!!" I kładzie mi książkę na brzuchu...]

Drogie Zakamarki, dzięki.

Za Alberta i Dunię, za Pomelo i Nusię. 
Za piękne wydania rozdziałów dzieci z Bullerbyn oraz z książek Astrid Lindgren.
Za książki o pytaniach, myśleniu, zastanawianiu się. Za książki Piji Lindenbaum i Ulfa Starka. Za dziki języki Yetiego. Za dzielne Księżniczki z książki "Księżniczki i smoki". Za poznawanie świata z Linneą. Za mamę Indiankę i niesztampowego tatę z książek z serii "Jak tata...". Za Lalo, Babo i Bintę. Za ironię pana Wrony. Za "Chustę babci" i "Lato Stiny", przez które strasznie się spłakałam...

Za frajdę czytania dla dorosłych i dzieci.