Okruszki poezji z tortu życia

Robin Williams nie żyje.
Ten który mnie chwytał za gardło za czasów durnych i chmurnych rolą Stowarzyszeniu Umarłych Poetów. Rolą, dzięki której poezja swego czasu była modna.
Kapitanie, mój kapitanie...
Dzięki.



Bohater Williamsa zachęcał do patrzenia na sprawy z innej perspektywy.
Staram się znaleźć w codzienności poetyckie okruszki  - momenty małych radości, dobrych smaków, zaskakujących widoków,  śmiechu.
To działa idealnie pionizująco na moją melancholijną naturę.
Tęcza wśród deszczu. Robienie przetworów z Niną Jej szalony rysunek. Pyszne śniadanie z ostatnich owoców lata. Jazzowa piosenka przewodnia przy pracy. Przeczytany fragment książki. Wyłuskane 40 minut na seans serialu z panem mężem. Łapię to.
A ostatnio uwieczniam - na Instagramie.

Trzeba oddychać. Nie bać się. Uśmiechnąć.
 
zgłębij marzenia bo slogan cię pożre inaczej (drzewa są własnymi korzeniami a wiatr jest wiatrem) sercu zaufaj gdy morza ogień ogarnie (i żyj miłością choć gwiazdy pędzą wspak) czcij przeszłość lecz przyszłość z radością przyjmij (do tańca z własną śmiercią pójdź na waszym weselu) nie przejmuj się światem jego łotrami i bohaterami (bo bóg kocha dziewczyny i ziemię i dzień jutrzejszy)
e.e cummings