Raz, dwa, trzy, wyjątkowe imię masz Ty!

Wyczytałam parę dni temu w sieci, że mają zmienić się przepisy dotyczące nadawania imion nowonarodzonym dzieciom. Możliwe będzie nadawanie imion zdrobniałych czy nie wskazujących na płeć.

Obecnie Rada Języka Polskiego stoi na straży czystości języka, czy też ironizując - broni społeczeństwo przed pojawieniem się wymyślnych i obcojęzycznych imion. Co ciekawe - uzasadnia na piśmie w sposób bardzo precyzyjny swoje opinie.   Można je przeczytać na stronie internetowej Rady. 

Czytając czasem propozycje imion stworzone przez rodziców trzeba przyznać, że mają fantazję, a Rada - czasem zachowuje zimną krew. Czasem bywa elegancko złośliwa i nielitościwa w swoich opiniach

Przykład jednej z opinii dot. imienia Loki:

"Nie mogę, niestety, spełnić Pańskiej prośby. Nie sposób bowiem wydać pozytywnej opinii o imieniu Loki, które po pierwsze kojarzy się przede wszystkim z lokami, a nie z imieniem męskim, po drugie nie wskazuje jednoznacznie na płeć dziecka, a do tego po trzecie wedle mitologii staronordyckiej jest imieniem podstępnego boga zniszczenia, śmierci i oszustwa."

A tu przykład odrzucenia imienia Rilla

"(...) domyślam się, że pomysł nazwania córeczki Rillą narodził się w Pani świadomości pod wpływem lektury powieści Lucy M. Montgomery „Rilla ze Złotego Brzegu”. Tytułowa bohaterka tej powieści – Bertha Marilla Blythe była siódmym dzieckiem Ani z Zielonego Wzgórza. Wszystkie dzieci powieściowej Ani nosiły oprócz prawdziwych imion chrzestnych imiona w jakiś sposób zdrobniałe, Joyce był Joyem, James Mathew – Jemem, bliźniaczki Anne i Diana nazywane były w domu Nan i Di, a Bertha Marilla – Rillą. Zwracam też uwagę na to, że według zasad angielskiej pisowni podwojona spółgłoska oznacza krótkość poprzedzającej samogłoski, a więc zapis Marilla należy czytać /marila/.

A gdyby rodzina Ani z Zielonego Wzgórza była rodziną polską mieszkającą w Polsce, na małą Bertę Marylę wołałoby się raczej Marylko niż Ryla. Krótko mówiąc: jak się Pani podoba „Rilla ze Złotego Brzegu”, radzę nazwać córeczkę Marylą."

Odmówiono też jak pamiętam kiedyś m.in. nadania imienia Tupac, sugerując, że to imię indiańskiego wodza - nie odnotowawszy, że z pewnością chodziło rodzicom - miłośnikom rapu o Tupaca Shakura...

Ona te imiona teraz będą prawdopodobnie zarejestrowane. Loki jest dla mnie rzeczywiście "przegięciem". Ale Rilla - dlaczego nie?

Przy okazji moich rozważań o imionach natknęłam się na artykuł o panu Bartku monitorującym imiona nadawanym dzieciom  co zapisuje na swojej prostej acz ciekawej - bo mówiącej o społecznych gustach stronie www .

Nie są to imiona oficjalnie zgłoszone, jedynie przypisane do zdjęć w stołecznej Wyborczej. Zatem można sądzić, że niektóre z nich mogą być efektem szoku rodzicielskiego albo poczucia humoru rodziców i niekoniecznie musimy traktować je poważnie.

Najciekawsze są bowiem wyjątki z końcówki listy - znajdziemy tam dziewczynki opisane jako Mrówka, Niunia, Maksymilianna, Tradycja czy Sindi czy chłopców - Żyrafa, Tito, Myszona Belzebuba.

Pytanie jednak jak realnie fantazja rodzicielska może zawieść po rozluźnieniu restrykcji związanych z nadawaniem imion?

Zwłaszcza że moda powoduje od paru lat masowy napływ Kubusiów, Julii, Amelek i Jasiów, co widoczne bylo na dniach otwartych w przedszolu. W tej masie popularnych (i de facto mi się podobających imion) moją uwagę przykuła szafka specyficznie nazywającej się dziewczyki - bodajże Roksany Kaczor.

I tutaj wkradają się dwa wątki

Jeden to wątek stygmatyzowania przez imiona. Wyniki badań  psycholog Krystyny Doroszewicz z Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej i Ewy Stanisławiak z Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Warszawie pokazują, jak imiona wpływają na nasz wizerunek

Nie da się ukryć - Nikola i Dżastin kojarzą się z "elegancją disco polo".

Mi także.

Kiedy zobaczyłam w szatni etykietkę na szafce Roksany Kaczor od razu przed oczami roztoczyła mi się specyficzna  wizja jej rodziny.

Tak działa wyobraźnia czy doświadczenie potoczne.

Dlatego zastanawia mnie, co będzie po uwolnieniu sfery nadawania imion od wielu restrykcji.
Na pewno pokaże ona w znacznym stopniu nasze przemiany społeczne, trendy, mody i gusta. A nawet kierunki emigracyjne i globalizacyjne - pojawi się więcej imion zagranicznych związanych z pochodzeniem czy krajem zamieszkania rodziców albo krajem inspiracji tuystycznych czy kulturowych.

Innym wątkiem jest pojawienie się szerszej dyskusji o kontroli nadawania imion jako kontroli nad obywatelami.

Dlaczego państwo ma ingerować w tę strefę? 

Dlaczego ma zabraniać rodzicom nadania dziewczynce imienia Jabłko, jeśli dla nich nazwa ta jest magiczna i ważna (Apple - tak nosi na przykład na imię córka G. Paltrow)  czy Niebieski/Smutny Bluszcz (takie imię - Blue Ivy nosi córka B.Knowles)?

Czy to sam rodzic powinien wyznaczać granice tolerancji czy śmieszności? A może powinien być przy tym instruowany na temat psychologicznych czy społecznych konsekwencji nadania dziwnego imienia?

I gdzie tkwi norma?
I jak ocenić słuszność i urodę imienia? Dlaczego można w Polsce nazwać dziecko Andżeliką i Kewinem, a nie można Rillą?

Mi przychodzi do głowy jedno - władza świadoma konsekwencji nadania zbyt oryginalnych imion powinna poluzować i uwspółczesnić ramy, ale pewne ryzy utrzymać.

Niemniej skoro wyznacza normy  - niech hołoduje zasadzie równości.
Bo aktualnie wobec tych norm zwykli obywatele są równi, a celebryci równiejsi. Wystarczy przywołać imiona dzieci K. Figury czy M.Wiśniewskiego....

To parę takich myśli, jakie mi przyszły do głowy

Co myślicie?