Frida Kahlo vs aniołek. Czyli o niezależności trzylatki.

Nina za kilka dni ma balik karnawałowy w przedszkolu.

Od dwóch tygodni wałkujemy temat stroju, zapytuję ją w jakim stroju chciałaby pójść.

Najpierw był to "miś miodny" - czyli leśny niedźwiadek.
Po kilku dniach zmieniło się to na wersję aniołka, kiedy kupiłam jej wypatrzony  przy powrocie z pracy na szybie w sklepie z chińskimi pierdołkami takiż stój składający się ze skrzydełek, tutu, różdżki i aureoli.
Biega w nim po domu od kilku dni zachwycona swoim wyglądem.

A dziś przyszła paczka od dziadka. W niej m.in kolorowa warstwowa spódnica i pasujące legginsy.
A do tego torebusia i mnóstwo totalnie dziewczyńskich gadżetów.

W pewnym momencie weszłam do pokoju i zobaczyłam Ni ubraną w to wszystko i obwieszoną torebusią i dodatkami.

Od razu skojarzyło mi się to z Fridą Kahlo.

I zapaliła mi się w głowie lampka pt: " to świetny prosty pomysł na strój karnawałowy".
Na dodatek wyjątkowy. Bo aniołków pewnie będzie na pęczki.

A Ni zasługuje na coś unikalnego...
I matka skonstruowała naprędce z ubrań dostępnych w domu taką wizję:

(zakładając rezygnację domalowywania groteskowych brwi czy wąsów jak niżej...)

Tak to w matczynej głowie zaświtało i postanowiła zapytać dziecka, co o autorskim zestawie myśli:

Pokazałam także Ni w internecie Fridę i przykłady kostiumów.

Na to ona z oburzeniem odparowała:
"Nie chcę żadnych kwiatów na głowie, nie podoba mi się to mamusiu! Nie chcę tak wyglądać! CHCĘ BYĆ ANIOŁKIEM!"

I dotarło do matki, że skoro wychowuje dziecko na niezależną, myślącą indywidualistkę to oto ma właśnie efekty tegoż.

Matczyne wizje, które można odczytywać bądź co bądź jako subtelne manipulacje, nie przejdą.
Dziecko ma własny gust i potrafi zdecydowanie wyrazić swoje opinie.
Duma z dziecięcia pomieszała się z pragmatycznym myśleniem o konieczności zakupu białych nieskalanych rajstopek.

A trzeba było kupić strój diabełka chociaż...
No, ale nie był dostępny:)