Dinozaur jedzący kolorowe liście czyli o gryzmoleniu

Zaczęło się kiedyś od "dinozaura jedzącego kolorowe liście".

Czyli od zagryzmolenia podłogi pod stołem mazakiem.
Niezmywalnym w teorii.
Czarnym.
Na szczęście wbrew nazwie dał się odszorować.

Ale to był początek.

Potem pani wychowawczyni doniosła, ze Ni z koleżanką pogryzmoliła ściany kredkami w przedszkolu.
Odbyliśmy z nią rozmowę pouczającą.

I nic z niej nie wynikło.

Wychodzi na to, że nasze dziecko w chwilach frustracji czy stresu wyładowuje się, gryzmoląc kredkami po ścianach.

Specjalnie.
Bo doskonale wie, że jej nie wolno.

Odreagowuje, kiedy jej czegoś zabronię, lub coś nakażę.
A potem odkrywamy gryzmoły w pokoju czy kuchni.
Na nic tłumaczenia, prośby, próby wpływania na ambicję i kary doraźne pt. "nie ma dziś czytania bajeczek" i "zasypiasz sama bez utulenia".
Dziecko robi to nadal.

W związku z dzisiejszym przegięciem, kredki zostały schowane na amen z adnotacją: "Nie umiesz zachować się jak duży przedszkolak - kredki dostaniesz tylko podczas rysowania z rodzicami".
Zabraniu narzędzia zbrodni towarzyszyły spazmy a potem słodkie minki i przepraszanie.
Nic z tego, twardym trzeba być, choć matczyne serce się łamie...

Zastanawiam się tylko nad tym dlaczego moje mądre i kochane dziecko w ten sposób odreagowuje, prowokuje, testuje nas.
Czy to normalne, etap przejściowy i tak ma być?
Czy też coś robimy źle i nie wiemy co?

Any help?