O królewiątku. Rozważania z okazji 2,5 roku Ni

Coś nas rozbiera na czynniki pierwsze.

Ni w drugi dzień świąt dopadło nagłe zapalenie ucha. Skutkiem czego pół stycznia spędzi w domu. Opadają nam już ręce...

Moje niedoleczone przeziębienie wigilijne daje także o sobie znać. Temperatura i dreszcze postanowiły mnie dopaść podczas wczorajszej wieczornej nieobecności pana męża za dnia siedzącego na zwolnieniu z Bu a wieczorem nadganiającego robotę.

Właśnie wtedy kiedy trzeba było przecież uśpić potwora.

Który to ani myślał zasnąć i skakał zaśmiewając się dziko.

- Myszko, zaopiekujesz się mamusią? - wystękałam przez nos próbując odwołując się do jej empatii przeforsować położenie się i przytulenie - Mamusia jest chora, źle się czuje... Zaopiekuj się mamusią... Chlip... Połóż się już... Przytul się do  mnie...Proszę...
- Ja nie jestem mamusią!!  - odparła dziecina z przekonaniem - Jestem córeczką. Kochaną Ninką  - dodała stanowczo.

No tak.
To tyle w temacie, gdyby mamusia miała wątpliwości.
Powinna znać swoje miejsce w tym układzie.
To mamusia jest w końcu od opiekowania się Ninką.
Żadne słabe szantaże emocjonalne nie przejdą!

Na szczęście w parze z jej stanowczymi słowami poszło po chwili głaskanie mnie, zaglądanie mi w oczy i zadawanie pytań o to jak się czuję.

Niemniej ten i inne wieczory, podczas których mała wojuje do jedenastej zamiast spać przysparzają mi tematu do rozważań.

Zwłaszcza z okazji ukończenia przez Ni dzisiaj 2,5 roku zastanawiam się nad tym, na ile z naszej córeczki wyhodowaliśmy swoimi błędami  małe królewiątko...

Urocze królewiątko, ale jednak rozbrykane...
Które jest świadome naszej absolutnej miłości i uwielbienia, dzięki którym wiele rzeczy uchodzi jej na sucho.
Które nie potrafi zasypiać i spać samo.
Które porzuciło swoje dziecięce łóżeczko i  akceptuje wyłącznie spanie "na dużym" w towarzystwie rodzica. Najlepiej tatusia. W zasadzie wyłącznie tatusia.
Które nauczyło się parę naszych zachowań wymuszać rykiem - na przykład wieczorne podanie smoczka czy nocne podgrzewanie mleka.
Które wybrzydza podczas jedzenia, potrafi je niestety zrzucić ze stołu w akcie focha i ucieka od stołu.
Które kiedy nie chce zasypiać, urządza pokazówkę śmiechów, skoków i śpiewania, recytowania - bo wie, że skutecznie odwróci tym uwagę od celu rodziców jakim jest skuteczna pacyfikacja.

Wiele z moich mądrości i założeń dotyczących tego, jak będę wychowywać mogę dziś schować do kieszeni...
Chyba nic tak nie zweryfikowało ich jak  przede wszystkim choroby małej.
Od czasu OIOMu a także od pójścia do żłobka i notorycznych w związku z tym chorób trzęsiemy się na dźwięk każdego kichnięcia i pewnie pozwalamy jej na więcej byleby mieć chwilę spokoju...

Parzymy na swoje zmęczenie - i podejmujemy właśnie plany naprawcze.

A z drugiej strony - dajemy sobie prawo do błędów i ich naprawiania.

To ciekawe, że w procesie edukacji budowa pantofelka jest ważniejsza od budowania kompetencji osobistych, nauki lepszej komunikacji, cierpliwości, sztuki dyplomacji i tego wszystkiego z czego jest się sprawdzanym na każdym kroku jako rodzic - podczas najważniejszego egzaminu w życiu.