Nina strikes back!

Jesteśmy z powrotem. Wypuścili nas wczoraj wieczorem.
Diagnoza?
Nie wiadomo do końca.

Stwierdzona jednak alergia IGE zależna. :((
Nakaz dalszej diagnostyki u alergologa (hura! udało mi się umówić wizytę na NFZ "już" na sierpień 2013...)
Do tego prikaz diety hypoalegicznej - nie wiem jakim cudem mi się uda ją namówić na jedzenie jałowego jedzenia... Na razie ryż z jabłkiem i zupa jarzynowa wylądowały dzikim rzutem na moich spodniach...

A cała historia  z powodu bardzo silnej wszechobecnej pokrzywki i nocnej opuchlizny buzi, która mnie totalnie lękowo sparaliżowała (wystarczy wpisać w google obrzęk naczynioruchowy by zobrazować sobie jej stan...)

Nie wiemy czy silnie zareagowała na antybiotyk na zapalenie ucha, czy też na podkradzioną mi z szafki czekoladę z orzechami (moja wina!), a może na liźniętą tylko mandarynkę.

Musimy ją przebadać na wszelkie możliwe sposoby.

Najgorsze że dwa miesiące temu miała robione podstawowe testy alergiczne i IGE wyszło w normie. A dziś - wynosi już 463 (norma - do 60). Do tego wysokie CRP i zapalenie gardła. I na dokładkę pozytywne miano IGG na mononukleozę, a zatem całkiem niedawno miała z nią kontakt lub ją przechodziła, czego nie byliśmy świadomi.

Podsumowanie jest takie:
- znów nie do końca wiadomo co jej jest i lekarze przyznają, że jej wyniki są dziwne
- znów czeka nas udręka badań, testów i związane z tym wydatki
- wcześniejsze wyniki testów alergicznych możemy sobie wyrzucić do śmieci
- nie wiadomo co dalej z jej chodzeniem do żłobka
- czas się mocno dokształcić w zakresie żywienia alergika
- czas kupić porządny śpiwór i materac  do szpitala, bo pewnie jeszcze tam się pojawimy...
- nie ma niczego gorszego niż paniczny podchodzący do gardła lęk o własne dziecko i jego zdrowie...
- kolejny raz jestem wdzięczna szpitalowi za poważne potraktowanie przypadku Ni, diagnostykę i przyjazne w miarę możliwości warunki;  choć spanie na kafelkach na sali wieloosobowej oraz wiszenie za dnia na plastikowym krześle  nie należy do szczytu marzeń, to jednak oddział jest wyremontowany, dość czysty i kolorowy, a personel życzliwy dzieciom
- badanie Ni, pobieranie krwi i jakiekolwiek działania medyczne przyprawiały mnie o dreszcze. Okraszone były kopaniem, wierzganiem, rykiem, histerią. Moje dziecko darło się do personelu na cały szpital: "nie chcę! nie rób tego! nie lubię! nie dotykaj!". Kilka osób musiało ją trzymać, nie dawała się dotknąć. To ciężkie przeżycie dla rodzica...

Dziękujemy znów czytaczom i przyjaciołom za kciuki i dobre słowo, a Agacie i Michałowi dodatkowo za karimatowo-śpiworową pomoc:)

Nasunęło mi się jeszcze parę przemyśleń m.in. o stylach rodzicielstwa z jakimi miałam kontakt, ale to temat na osobnego posta. Kolczyki u rocznej dziewczynki, tłuczenie dziecka  w pupę i straszenie laczkiem, matki szesnastki o wyglądzie cholas, matki przekarmiające dzieci... Było ciekawie.