Equestria Girls czyli witaj w krainie koszmaru

Dziecko przyszło do mnie z wiadomością, że chciałoby mieć lalkę, kucyka Pony. Czyli lalkę inspirowaną serialem z serii Equestria Girls.

"Bo Ola ma. I ona ma takie fioletowe kozaki".

Dramat.

Nie znoszę kucyków w jakiejkolwiek postaci, nic nie przekona mnie do tego, że są pozytywne czy inspirujące.
A lalka - marketingowy twór pozwalający dotrzeć do nieco starszej grupy docelowej - jest jeszcze bardziej koszmarny niż wszystkie kucyki razem wzięte z księżniczką Celestią.

Ninka zażyczyła sobie tego tandetnego plastikowego stwora.



Po moim trupie!

Babcia J i mąż również mnie wsparli - nie ma mowy.
Ktoś mi zarzuci, że steruję gustami córki i zabraniam jej samorealizacji. Ok - jego zdanie.
A ja wciąż uważam, że rolą rodzica w tym wieku jest wskazywanie dziecku  pozytywnych wzorów, alternatyw. Także kształtowanie gustu i poczucia estetyki.

A przede wszystkim - rozmawianie z dzieckiem.
Wcale nie uważam, że moje dziecko jest czy będzie nieszczęśliwe bez tego kiczowatego szajsu.

I tak od słowa do słowa pokazałam jej kilka opcji. Od lalek Agatek po miękkie pyzate.

Okazało się, że tak naprawdę chodzi o lalkę - nastolatkę a nie bobaska.

I najlepiej baletnicę.

Bo Ni jest zafascynowana baletem.

Aktualnie jest nieco przeziębiona, więc z mieszaniną rozbawienia i zmartwienia skonstatowałam dziś, że moje dziecko ubrane w legginsy, bluzkę i cienki sweterek zrzuciło cichaczem te szmatki i przywdziało bluzkę na ramiączka i spódniczkę baletową.

A następnie przegalopowało truchtem niczym bodajże Pyza w Pulpecji przez korytarz wyczyniając niestworzone arabeski, piruety i insze demi-plie releve.

Tak, cytaty z Jeżycjady zawsze poprawiają mi humor:

Gabrysia upiekła dla mamy piękny tort czekoladowy, zaś Pyza i Tygrysek przedstawiły cudnej urody laurki dla Gabrysi, wysmarowane plakatówkami na ogromnych kawałach brystolu i dodatkowo oklejone złotymi papierkami. Odczekały tylko, aż dziadzio wróci z pracy, a wszystkie ciocie także znajdą się na miejscu, i wtedy już mogły wystąpić w spektaklu dwuosobowym pod tytułem „Kopciuszek”. Spektakl skondensowany był głównie na wątku przedstawiającym konflikt bohaterki tytułowej z macochą, a gloryfikował wyraźnie postać nieboszczki matki. Cała rodzina - z wyjątkiem Marka, który miał dyżur - usadzona została na różnorodnych krzesłach i taboretach w zielonym pokoju. (Krzesła były numerowane, a tuż przed spektaklem rozdano bilety ze stemplem i perforacją). Przedstawienie trwało pełną godzinę, a kto zasypiał (ojciec Borejko) lub wyrażał zniecierpliwienie (Idą) był naprawdę dotkliwie karcony przez wykonawczynie, które przerywały grę, przedłużając tym samym czas trwania spektaklu. 
Wreszcie jednak Kopciuszek (wielka rola Tygryska) łkając padł na mogiłę matczyną (duża walizka, okryta zieloną krepą) i przy wtórze słodkiej muzyki z magnetofonu doznał wizji kojącej jego ból (Pyza w majtkach i białej przezroczystej firance, biegnąca truchtem w poprzek sceny, w charakterze ducha matki) i przedstawienie dobiegło końca. Przy spokojnym aplauzie ojca mama Borejko i Gabrysia ocierały łzy wzruszenia, Ida - łzy najszczerszego śmiechu, a Natalia euforycznie biła brawo. "


Wracając do Buby.
Próba przebrania jej w normalne ubrania skończyła się kilkunastominutowym płaczem, tłumaczeniem, tuleniem i częściową kapitulacją w postaci spódnicy tutu nałożonej na piżamę...

W związku z tym umówiłyśmy się, że Zajączek pomyśli o lalce baletnicy.
Udało mi się znaleźć lalkę o ruchomych stawach, dzięki czemu możliwe będą baletowe harce; alternatywę dla niniejszej  drogiej Jolline ballerine:



A mianowicie lalkę Natalkę (pomijam nazwę fashion designer...). Której to jako matka kombinatorka uszyję strój baletowy.

Jasne, że najprościej byłoby kupić koszmarka.

Jasne, że można uznać, że powyższa lalka również jest brzydka i fatalna.

Ale póki co, póki mam jeszcze jakiś wpływ - nie dam się kucykom i innym monster high...