Niewidzialny kostium superbohaterki. Nosisz go czy nie?

Przeczytałam w portalu na temat przemyślenia Izabeli Łukomskiej - Pyżalskiej na temat macierzyństwa 

pod hasłem: "Nie widzę w macierzyństwie nic heroicznego. Nie róbmy z siebie męczennic!" oraz polemikę z jej tekstem. (wcześniej także artykuł na ten temat z wypowiedzią Martyny Wojciechowskiej)

Najpierw się lekko zirytowałam.

Potem uznałam, że udało się pani Łukomskiej wsadzić kij w mrowisko, rozdrażnić i skupić na sobie irytację mam. 

A to dlatego, że jest zupełnie inna niż większość z nas. 

To kobieta sukcesu dzierżąca władzę i wpływy, z trójką dzieci, przy czym, czego nie da się nie zauważyć, wpisująca się świadomie w pewne estetyczne kanony uber-atrakcyjności. Taka, której z pewnością nie dotyczą problemy finansowe, brak miejsca w przedszkolu, niedostępność państwowej służby zdrowia, problemy mieszkaniowe, cellulit i nadwaga...  Zatem jej krytyka mam jako "bardziej leniwych, rozkapryszonych" wydaje się nie na miejscu jako oderwana od rzeczywistości i ściąga na nią feministyczne odium.

Chociaż de facto jest w jej wypowiedzi cień prawdy, ale moim zdaniem źle przedstawionej i źle zrozumianej. Pani Łukomska trafnie zauważa, że jesteśmy inne niż matki kiedyś, ale  błędnie to diagnozuje.

Odwołuje się do macierzyństwa naszych rodzicielek, które doskonale dawały sobie radę mimo tysiąca codziennych przeciwności. Tak było. I dlatego uważam moją mamę za superzaradną superbohaterkę, choć ona na pewno tak nie sądzi.

Nasze mamy były takie, bo nie miały wyjścia w szarej rzeczywistości PRL.

Tylko my też nie mamy wyjścia w naszej rzeczywistości. 

Tak, jesteśmy inne. Znamy więcej wzorców macierzyństwa i stylów życia.  Sięgamy po więcej i chcemy więcej w życiu zawodowym i osobistym. 

Poprzeczka jest stawiana i same ją sobie stawiamy coraz wyżej. Wymaga się od nas równowagi work-life i emanowania poczuciem spełnienia jak pani Pyżalska zdaje się to robić w swoim felietonie.  

Tymczasem wydeptanie własnych ścieżek macierzyńskich wymaga przecież dzisiaj pewnego wysiłku.

W tym całym dyskursie chodzi chyba tylko o wzajemny szacunek, o zrozumienie, że ta cała misterna konstrukcja społeczna trzyma się jakoś dzięki temu, że ZNOWU, jak za czasów PRL, mamy dają radę. Chociaż w inny sposób. 

I czasem jesteśmy tym już zmęczone. Czasem cienka struna napięcia społecznego bardzo mocno drga trącana nietrafnymi decyzjami i manipulacjami rządzących. Jak w przypadku aktualnych problemów z przedszkolami czy sześciolatków w szkołach.

Pani Łukomska szokująco kobietom, które czują się w pewnym stopniu sfrustrowane rolą matki, radzi antykoncepcję albo aborcję. Krótkowzrocznie zamiast optować za zmianami w polityce prorodzinnej i tam upatrywać źródła problemu stosuje metodę zamykania ust.

Nie sposób wobec jej toku myślenia nie zauważyć - jeśli nie ma solidarności w tym poczuciu wspólnego interesu między kobietami, to jak ktoś inny ma o niego zadbać? I jak ma się cokolwiek zmienić jeśli wpływowe kobiety jak ona spoglądają na pozostałe matki z góry?

Od razu też w kontekście tych przemyśleń przypomniała mi się praca Elżbiety Jabłońskiej pt. Supermatka - portretująca artystkę z synem jako superbohaterkę w klasycznych kostiumach na tle domowej, nudnej i przeciętnej scenografii. 

Trafnie podsumowują ten projekt oraz wypowiedź p. Łukomskiej znalezione przeze mnie cytaty:

z Fotopolis

"Bohaterowie popkultury przekształcają się w Supermatkę - bohaterskie czyny polegają na prowadzeniu domu, wychowaniu dzieci, pracy zawodowej. Wielość ról, które grają współczesne kobiety wymaga nadludzkich zdolności i to właśnie dzięki nim, a nie Supermanom, świat trwa. Dostrzeżenie heroicznego wymiaru działań kobiet, wymaga zmiany zasad, na których oparta jest nasza codzienność. Instalacja Elżbiety Jabłońskiej, poza walorami artystycznymi i sporą dawką humoru, pozwala dostrzec to, co zazwyczaj niewidoczne i trudne do zaakceptowania. "

i z Obiegu

Według powszechnie przyjętego kulturowego szablonu, funkcja opiekuńcza i ochronna przypisana jest każdej kobiecie, wymagana od niej i egzekwowana. Jednak czy pomaganie nie wpisuje się również w kondycję mężczyzny-superbohatera? Zarówno on, jak i stereotypowa matka, zorientowani są na realizację podobnych zadań - niesienie bezinteresownej pomocy, poświęcanie się dla innych, wykorzystywanie swoich umiejętności w imię dobra. Schemat ich postępowania jest taki sam: "pomagają słabszym, są niezawodni, bywają w kilku miejscach naraz, nigdy się nie skarżą, nigdy nie wahają się, po czyjej stronie należy stanąć". Jednak charakter, a co za tym idzie, wartościowanie niesionej przez nich pomocy jest różne, tak jak różne są sytuacje, w których ta pomoc jest okazywana. Superman, Batman czy Spiderman wkraczają bowiem do akcji tylko w sytuacjach wyższej konieczności, pojawiają się, gdy nastają nadzwyczajnie niebezpieczne okoliczności, podczas gdy przeciętna kobieta, owszem, udziela wsparcia, ale zajmuje się codziennymi sprawami, zaspokajaniem podstawowych potrzeb, a więc rzeczami uznawanymi za błahe i banalne.

Wychodzi na to, że tak naprawdę supermoce mamy naturalnie we krwi. Tak całkiem zwyczajnie.

Co myślicie?