Narodowe Archiwum Cyfrowe. O domowej fotografii.

W ramach przeprowadzkowych porządków dokopałam się w domu do albumu ze zdjęciami Niny.

Tak. To ewenement - albumu ze zdjęciami wywołanymi na papierze.

Zajrzałam do niego i oczywiście potwierdziły się moje przypuszczenia.

Wywołane zdjęcia objęły pierwsze DWA miesiące jej życia.
Reszta albumu jest pusta...

Tym pierwszym dwóm miesiącom towarzyszyły karteczki z rozpiską z DATAMI - kiedy miała szczepienie, co potrafi, co się wydarzyło ważnego w jej otoczeniu.

Tylko dwa miesiące.

Ogarnął mnie żal z powodu swojego lenistwa.

Przecież robiliśmy jej dziesiątki zdjęć - przede wszystkim kiedy byłam z nią na urlopie macierzyńskim.
Potem oczywiście częstotliwość spadła, by spaść jeszcze mocniej w związku z dużą ruchliwością modelki i jej zniecierpliwieniem.
Dzisiaj również robimy zdjęcia, ale dużo rzadziej, zazwyczaj w weekendy lub w sytuacjach kiedy dzieje się coś naprawdę niezwykłego.

Częściej sięgamy po telefon i kręcimy nim krótkie filmy, "łapiąc chwile ulotne jak ulotka".

To  zdjęcie pochodzi z serwisu Awkward Family Photos, gdzie można znaleźć setki mniej i bardziej groteskowych, kiczowatych, dziwnych zdjęć rodzinnych:)

Ale nie wywołujemy tych zdjęć.

Nie mamy tradycyjnych albumów. Często siadamy na sofie przeglądając archiwum, ale zdjęć cyfrowych - na laptopie.
Z rozczuleniem oglądamy film nakręcony w szpitali kiedy Ni miała 5 godzin.

Na szczęście dokonujemy wcześniej selekcji - z całej sesji zostaje może 10-20% wartościowych zdjęć i nie zamienia się to w uciążliwy pokaz. Nie katujemy nimi też znajomych. Jedynie dziadkowie dostają je w pakiecie. Na FTP...

Moi rodzice trzymają w domu wielki czarny album w lśniącej twardej malowanej ręcznie w japońskie wzory oprawie, do którego wklejali zdjęcia za pomocą specjalnym narożników a mama robiła trafne opisy. Dzięki niemu poznałam poznałam ich pierwsze miesiące po ślubie, nowe miejsce, radość z narodzin moich a później siostry oraz uroki życia w późnej PRL:)
Do tych zdjęć lubię wracać, to one są najwartościowsze. Nie jest ich dużo, ale każde można długo studiować.

Czy to kwestia sentymentu, czy selekcji, czy uplywu czasu?

A może drukowanej formy, celebracji w albumie, opisu?

Druk nadaje zdjęciu rangę. Trzeba się zastanowić, które wywołać, gdzie je zamieścić w jakiej kolejności. Zmusza do refleksji i przystanięcia w biegu.

Dlatego chyba wywołam po przeprowadzce parę zdjęć z życia Ni...

Co też jest ciekawe - my nie pojawiamy się na zdjęciach praktycznie w ogóle. To ona zawłaszczyła obiektyw.

Jak to jest u Was?

P.S Czy znacie projekt Diego Goldberga i jego rodziny pt. Arrow in Time? Co roku od 1976 r. 17 czerwca spotykają się by zrobić rodzinne fotografie pokazujące upływ czasu.
Pojawiają się kolejne dzieci, dzieci zakładają własne rodziny, rodzą im się dzieci...
Bardzo poruszające.

P.S 2 Przepraszam za ostatni niefortunny komentarz o pracownikach urzędów :)

Mała sfrustrowana prowokacja do dyskusji mi raczej nie wyszła.

De facto mam w bliskim otoczeniu pracowników urzędów, którzy bardzo ciężko pracują w ogromnym stresie i po godzinach też. Pewna pani wręcz jest ofiarą mobbingu w urzędzie, z powodu którego odeszła z pracy.

Chodziło mi w tym wszystkim raczej o ten gest wynaturzony barejowski gest trzaśnięcia okienkiem...

O którym czasem bardzo marzę:))
Trzasnąć, obrócić się na pięcie i wyjść o piętnastej:)