Miss Kotlecja

U Małgorzaty Musierowicz w Jeżycjadzie była i jest Pulpecja - urokliwe dziewczę o ustach jak pączki róż, rumianych policzkach, loczkach i lekkiej nadwadze. Która to kochała konsumpcję, w czasie świąt zajadała się makowcem mrucząc "makowczyk, cium ciu, pyszulka" i jaśniała optymizmem.

A u mnie w domu jest Miss Kotlecja.

Miss Kotlecja to dziecko, które jest bardzo wybredne kulinarnie. Aktualnie z racji podejrzeń alergii i oczekiwania na wyniki badań może jeść niewiele produktów. Co dodatkowo napawa nas codziennym stresem tudzież lekką frustracją.

Bo ileż można jeść grzanki z suchego chleba? Według Miss Kotlecji - all the time.

Ale jest jeden patent, który będzie chyba moim wybawieniem.
Kotlet.

Kotlet jawi się jako ostateczne wybawienie.
Bo jak się okazało, kotlet nie musi być wykonany z truposzczaka zwierzęcia.
Dlatego też udało się dziecięciu sprzedać falafle z ciecierzycy, krokiety ziemniaczane a dziś - kotleciki z kaszy jaglanej z przepisu Mamy Alergika. Z lnem mielonym zamiast jajka a nawet ze znienawidzoną marchewką i natką.

Chrupiąca panierka i obła forma stanowią kuszącą zachętę. Tak kuszącą, że gdy dziecię biegało po domu z mokrymi włosami i nie chciało usiąść, by je wysuszyć suszarką, zadziałało rodzicielskie ostre wezwanie: "siadaj, bo nie dostaniesz kotlecika!"
Dziecię przybiegło z prędkością światła. A podczas jedzenia zachwalało: "pyszności!!".

Mam nadzieję, że uda się w tej postaci sprzedać kilka innych zdrowych rzeczy, które aktualnie lądują na podłodze, zostają wcierane w sofę albo malowniczo rozkruszone wokół krzesła.

I nie, nie działa piękne podawanie jedzenia, bento, śmieszne buźki, myszki z pomidora i jajka itd.
To są wg dziecięcia rzeczy do oglądania i zachwycania się a nie konsumpcji.

Tak.
Rodzice wybrednych kulinarnie potworków muszą szukać metod.
Jedzenie staje się  wyzwaniem. Niejedzenie zaś - codziennym problemem.
Dlatego tytuł książki kucharskiej Moniki Mrozowskiej i Maćka Szaciłło "Przemytnicy marchewki, groszku i soczewicy" wydaje mi się trafiony w sedno.
Bo musimy się wspinać na wyżyny kreatywności i przemytnictwa.
Jak osławione mrówki przemycające fajki przez granicę ukraińską, przemycamy trzęsąc się ze strachu czy mała celniczka nie wyczuje nosem zakazanego towaru.

A potem i tak czytam psychologiczne analizy, mówiące o tym, że wszelkie te akrobacje wokół jedzenia udowadniają dziecku to, jak nam zależy i mogą być przyczyną zaburzeń odżywiania.

Czyli tak czy siak jestem, staję się lub będę beznadziejną matką a moje dziecko mnie znienawidzi i będzie się leczyć u terapeuty.